Lief mensje

Wat hebben we gelachen! Je was een lief mensje. Jaren verstreken en ik zag je veranderen. Van onzeker tot bang. Je vergat steeds vaker waar je je spulletjes had gelaten. Op een ochtend waren we (de verpleegkundige en ik) jou nieuwe steunkousen kwijt. Alles afgezocht maar we konden ze niet vinden. Een goed half uur later zei de verpleegkundige. Ik heb ze!!
Ze lagen in de vriezer naast de eieren. Steeds vaker gebeurde er dat soort dingen. Spulletjes kwijtraken of vooral in de wintermaand mij wel 5x vragen of het nu 8.00 uur in de ochtend was of dat het avond was. Niet het besef hebben dat je net uit bed kwam.
Moeilijk was het om je zo te zien veranderen. Steeds vaker waren er situaties die gevaarlijk waren zoals een braadpan op de inductieplaat zetten zonder iets erin. Brood ontdooien in de magnetron, maar veel te lang. En ja, zelfs verse worst bewaren in de bestek lade.
Het alleen wonen ging niet meer. Je woont nu al een paar jaar in een woonzorgcentrum. Je slaapt veel en och…wat is je wereld klein geworden.

Liefs Bianca

Terug naar het overzicht