Anne’s Blog; Van slag

Ik ben Anne Slöetjes, ik werk ruim 23 jaar bij Markenheem. Markenheem heeft me de mogelijkheid geboden om mijzelf te blijven ontwikkelen en zo ook mee te groeien in de veranderingen.Ik ben ik aandachtsvelder Palliatieve zorg, de zorg die we verlenen aan mensen die ongeneeslijk ziek zijn. Deze zorg is niet gericht op genezen, maar op de kwaliteit van het leven. Ik vind het heel bijzonder om in dit stuk van het leven van onze bewoners mee te mogen lopen, dichtbij te komen, adviseren, samen zoeken naar de mogelijkheden, op elk gebied, passend in de situatie. Omdat ik soms heel dichtbij kom (zo voelt dat voor mij) maakt het soms ook wel eens lastig om het los te laten. Daarom ben ik begonnen om van me af te schrijven, en het helpt! Ik merk dat men het moeilijk en eng  vindt om over de laatste levensfase te praten. Verder beschrijf ik ook situaties over alledag, dingen die ik meemaak op de afdeling, hilariteit, gezelligheid, liefde voor mijn mensen en de naasten. Omdat ik het belangrijk vindt dat men weet en kan lezen dat er samen gelachen en gehuild wordt.

Van slag

Je hebt een heel bewogen leven gehad. Echt niet om over naar huis te schrijven. De verhalen die je vertelt, kloppen lang niet altijd en als ik je langer ken, blijkt dat je een heleboel verdrongen hebt. En er ook niet over wilt praten. Of weet je het soms echt niet meer? Wij weten het niet.

Veel gesprekken hebben we samen gehad, je vindt het lastig om zelf je keuzes te maken, je stelt je afhankelijk en beïnvloedbaar op naar de mensen om je heen.
De laatste maanden gaat het minder goed met je. Je kijkt erg verdrietig. Wanhopig! Angstig soms. Ook nu speelt er in je privé-leven een heleboel en dat kun je in je hoofd allemaal moeilijk plaatsen. Daardoor sluit je je soms ook heel erg af. Je wilt met niemand praten, alleen met mij, zo zeg je tegen de dokter.

Ineens heb je uitval in je onderlichaam, een dwarslaesie, wat nu? We zien dat je heel erg ziek bent, zieker dan wij weten, blijkt later. Je wordt met de ambulance opgehaald en als je weggaat zeg je nog: ”Ik kom snel terug hoor.”  Uit de CT-scan blijkt  dat je ongeneeslijk ziek bent. De oorzaak/oorsprong weten ze niet maar je hebt uitzaaiingen door je hele lichaam. Overal! Je hebt aangegeven dat je naar huis wilt om te sterven.

Als ik bij je kom met je arts, beginnen je ogen te stralen: “Hee An!! Wat fijn je te zien!” Mijn hart breekt als ik je zo in bed zie liggen. We spreken met jou, naasten en de arts af dat we voor nu je symptomen bestrijden.

Ik kom op een later tijdstip terug. Ik ga naast je zitten en vraag of je even wilt kletsen. Je geeft heel duidelijk aan dat je weet dat je zo erg ziek bent en dat je dood gaat. Zo zeg je dat letterlijk. Als ik vraag of je bang bent, zeg je van niet. Je bent thuis tussen je eigen vertrouwde spulletjes. Zo kletsen we nog wat, tot je je ogen dicht doet. Je bent heel erg moe. Ik geef aan dat ik nog even bij je kom voor ik naar huis ga. Ik geef je een kus op je voorhoofd. Ik was echt even van slag over het verloop van je ziekte. Tot over 2 dagen?  “Fijn”, zeg je.

De nacht erop overleed je…

Terug naar het overzicht