Sluiten Markenheem@home CliëntenPortaal

Anne’s Blog; Onze Lieve Heer

Je komt binnen, kijkt me aan en je komt naar me toe gelopen en geeft me een hand: ” Ben je nieuw hier? Ik ken je niet”. Ik stel me voor en vertel dat ik een dagje meeloop om te kijken hoe jij hier woont en hoe de collega’s werken, dat het een opdracht is van school. Bij mensen met een dementie vertel ik soms niet teveel en praat dan mee in het belang en beleving van henzelf.

Je loopt in de ochtend  een aantal keren naar buiten, rookt je sigaretje en komt dan weer naar binnen. Je zit zwijgend aan tafel, eet, zit met je ogen dicht en na de lunch sla je een kruis en dank je voor het eten. Ik zie dat je een kruisje om je nek draagt en ik word nieuwsgierig naar wie je bent.

Na de lunch duurt het niet lang of je komt met je jas aan en gaat naar buiten op het terras zitten. Ik doe mijn jas ook aan en ik vraag of ik even bij je mag komen zitten. Je biedt me een sigaret aan en zegt: “Toe, neem er ook een, samen roken is veel gezelliger, kom zitten”. Ik steek de sigaret op en vraag je of je al lang hier woont. Je geeft als antwoord dat je het in je hoofd niet meer helemaal weet, maar dat je er al een aardige poos bent. “Maar!! Ik ben hier pas komen wonen nadat mijn moeder is overleden, ik heb haar verzorgd tot het laatst toe, dat was mijn plicht.” vertel je. “Onze Lieve Heer heeft ons op de wereld gezet om elkaar te helpen en omdat er niemand was en het mijn moeder was, heb ik haar verzorgd tot ze onder de grond lag”.

“Zeg, geloof jij ook in Onze Lieve Heer?” vraag je me. Ik geef bevestigend antwoord en vraag naar welke kerk je ging. “Naar de Katholieke kerk, meid, en jij?”
Ik leg uit dat het mij niet uitmaakt naar welke kerk we gaan, dat er voor mij maar één “Onze Lieve Heer” is en dat iedereen dat op zijn eigen manier beleeft.
Je vertelt dat je eigenlijk het klooster in wilde, maar dat je dat voor je moeder niet gedaan hebt. Verder vertel je nog wat over vroeger en over je familie. “Wat fijn dat je even bij me zit en tijd voor me neemt, je wordt er zeker te weten om gezegend, meid. Als je dat maar weet!”.
Zo praten we nog wat, over hoe jij het geloof beleeft en ik het beleef. In Jip-en-Janneke taal maar het geeft me een goed gevoel zo op Bevrijdingsdag dit voor je te kunnen betekenen.

Als je je sigaret op hebt, heb je geen rust meer om te blijven zitten en je staat op om naar binnen te gaan. “Kom je nog eens terug? We hebben fijn gepraat”. Ik beloof je dat ik nog een keer terug kom. Als ik de deur uitloop, om later op de dag naar huis te gaan,  roep je me nog na:” Meid, en als je niet terug komt, is het ook goed, we zien elkaar later vast terug bij Onze Lieve Heer.”

Ik ben Anne Slöetjes, ik werk ruim 23 jaar bij Markenheem. Markenheem heeft me de mogelijkheid geboden om mijzelf te blijven ontwikkelen en zo ook mee te groeien in de veranderingen.Ik ben ik aandachtsvelder Palliatieve zorg, de zorg die we verlenen aan mensen die ongeneeslijk ziek zijn. Deze zorg is niet gericht op genezen, maar op de kwaliteit van het leven. Ik vind het heel bijzonder om in dit stuk van het leven van onze bewoners mee te mogen lopen, dichtbij te komen, adviseren, samen zoeken naar de mogelijkheden, op elk gebied, passend in de situatie. Omdat ik soms heel dichtbij kom (zo voelt dat voor mij) maakt het soms ook wel eens lastig om het los te laten. Daarom ben ik begonnen om van me af te schrijven, en het helpt! Ik merk dat men het moeilijk en eng  vindt om over de laatste levensfase te praten. Verder beschrijf ik ook situaties over alledag, dingen die ik meemaak op de afdeling, hilariteit, gezelligheid, liefde voor mijn mensen en de naasten. Omdat ik het belangrijk vindt dat men weet en kan lezen dat er samen gelachen en gehuild wordt.

Terug naar het overzicht