Anne’s Blog; Het zijn de kleine dingen die het doen

Ik ben Anne Slöetjes, ik werk ruim 23 jaar bij Markenheem. Markenheem heeft me de mogelijkheid geboden om mijzelf te blijven ontwikkelen en zo ook mee te groeien in de veranderingen.Ik ben ik aandachtsvelder Palliatieve zorg, de zorg die we verlenen aan mensen die ongeneeslijk ziek zijn. Deze zorg is niet gericht op genezen, maar op de kwaliteit van het leven. Ik vind het heel bijzonder om in dit stuk van het leven van onze bewoners mee te mogen lopen, dichtbij te komen, adviseren, samen zoeken naar de mogelijkheden, op elk gebied, passend in de situatie. Omdat ik soms heel dichtbij kom (zo voelt dat voor mij) maakt het soms ook wel eens lastig om het los te laten. Daarom ben ik begonnen om van me af te schrijven, en het helpt! Ik merk dat men het moeilijk en eng  vindt om over de laatste levensfase te praten. Verder beschrijf ik ook situaties over alledag, dingen die ik meemaak op de afdeling, hilariteit, gezelligheid, liefde voor mijn mensen en de naasten. Omdat ik het belangrijk vindt dat men weet en kan lezen dat er samen gelachen en gehuild wordt.

Ze kwam bij ons wonen, ik weet niet eens meer waarom. Het was een teruggetrokken, stille vrouw, die dagelijkse haar pakje sigaretten leeg rookte, altijd in dezelfde stoel zat en haar vaste dingen had, die belangrijk voor haar waren.
Elke avond keek ze Goede Tijden, Slechte Tijden. Een keer in de 14 dagen ging ze naar haar dochter.
Elke maandag werd ze gedoucht, ze stelde het op prijs dat ik dat kwam doen. En waarom? Ze zei eens: “Dat voelt vertrouwd”. Een andere keer gaf ze als antwoord: “Omdat jij mijn voeten altijd zo lekker wast”.

Op woensdag draaide ik standaard een late dienst, ze stond erop dat ik een sigaretje meerookte. Ze zei niets, maar ik zag aan haar ogen dat ze genoot van het feit dat ik er voor haar even was. Ze vroeg me op zaterdag of ik haar krentenbroodje wilde smeren. Dik roomboter erop, in 4 stukjes, zo wilde ze het graag. Als de aardbeien er waren, maakte ik vaak even een bakje voor haar schoon, ze at ze op wanneer ze daar trek in had.
Na het douchen knipte ik standaard haar nagels van de handen even bij en vond ze het fijn als ik  haar kin onthaarde, zodat ze er weer netjes bij liep.

Ze heeft 15 jaar gewoond bij ons, ze viel en brak een heup. Ze kreeg medicatie om de pijn dragelijk te houden. Toen ik bij haar kwam, maakte ik haar wakker. Ze sloeg haar ogen op, pakte mijn hand en zei: “Het is maandag, je bent er weer! Anne, ik heb zo’n pijn, kan je de dokter bellen? “  Ze kreeg meer medicatie om de pijn te verlichten. Twee dagen erna had ik avonddienst. Haar dochter en schoonzoon waren bij haar, we praatten even wat, ik zei dat ze me te allen tijde mochten bellen/roepen als ze het niet vertrouwden.
10 minuten later ging de bel, haar dochter zei: ”Ik geloof dat ze niet meer ademt”. Ik ging bij haar aan bed staan, ze ademde nog een keer, een allerlaatste zucht.
Haar dochter zei:” Anne, ik weet zeker dat ze op jou gewacht heeft, na 15 jaar zoveel voor mijn moeder betekend te hebben, had ze zoveel vertrouwen in je, dat ze vandaag het leven kon loslaten. Een groot compliment en het blijkt…

Het zijn de kleine dingen, die het doen!

Terug naar het overzicht