Anne’s Blog; Boer zoekt Vrouw

Ik ben Anne Slöetjes, ik werk ruim 23 jaar bij Markenheem. Markenheem heeft me de mogelijkheid geboden om mijzelf te blijven ontwikkelen en zo ook mee te groeien in de veranderingen.Ik ben ik aandachtsvelder Palliatieve zorg, de zorg die we verlenen aan mensen die ongeneeslijk ziek zijn. Deze zorg is niet gericht op genezen, maar op de kwaliteit van het leven. Ik vind het heel bijzonder om in dit stuk van het leven van onze bewoners mee te mogen lopen, dichtbij te komen, adviseren, samen zoeken naar de mogelijkheden, op elk gebied, passend in de situatie. Omdat ik soms heel dichtbij kom (zo voelt dat voor mij) maakt het soms ook wel eens lastig om het los te laten. Daarom ben ik begonnen om van me af te schrijven, en het helpt! Ik merk dat men het moeilijk en eng  vindt om over de laatste levensfase te praten. Verder beschrijf ik ook situaties over alledag, dingen die ik meemaak op de afdeling, hilariteit, gezelligheid, liefde voor mijn mensen en de naasten. Omdat ik het belangrijk vindt dat men weet en kan lezen dat er samen gelachen en gehuild wordt.

Op zondagavond moest en zou er Boer zoekt Vrouw gekeken worden als dat op tv was. Daar keek ze de hele zondag al naar uit en was heel belangrijk voor haar.  Ik had op een zondagavond dienst en haar zoon en schoondochter waren op bezoek en gingen naar huis. Mevrouw (98 jaar) liep altijd mee tot aan de lift om ze uit te zwaaien, zo ook nu. Maar wat ik daarna tegenkwam, was een grote onweerswolk, haar gezicht sprak boekdelen en wat er allemaal uit dat kleine mondje kwam, zet ik hier maar niet neer… De tv deed het niet, haar zoon had er de hele tijd al proberen wat aan te doen, maar het was het hem niet gelukt. En ze moesten naar huis, ze hadden een andere afspraak.  Ik probeerde haar gerust te stellen en zei dat ik wel even met haar terug liep en dat ik nog wel even naar die tv zou kijken, misschien dat het mij wel lukte.

Ineens komt ze met haar rollator op me afgelopen, rijdt ze keihard met de wielen over mijn voeten heen en zegt: “Als mijn zoon dat niet kan, kan jij daar helemaal niets van, jij bent een vrouw”!!! Oeps, zo, die had ik niet zien aankomen, ik was beduusd, ik stamelde nog tegen de schoondochter dat ik hen nog wel zou bellen vanavond, zij gingen ook met een rotgevoel weg. Mevrouw liep terug naar haar kamer, ik ben 10 minuten later gegaan en vroeg of het nog gewenst was dat ik even naar die tv zou kijken. Ze keek met een stalen gezicht uit het raam en zei: “doe wat je niet laten kan!” Zo boos had ik haar nog nooit gezien.  Ik zag in 1 oogopslag dat de tv op dvd-stand stond ingesteld, 1 druk op de knop en Boer zoekt Vrouw stond op.

Dat gezicht!! Je had het moeten zien! In één keer, onweer werd zonnestralen, ik heb nog niet vaak iemand zo een omslag zien maken wat betreft humeur. Ik kreeg spontaan een zoen. Ik ben wel even bij haar gaan zitten en heb gezegd dat ik het echt niet fair vond dat ze zo hard met haar rollator over mijn voeten reed, ik begreep best dat ze boos was, maar dit… ik kreeg nog meer zoenen en 1000 x sorry, “Jij hebt het niet verdiend, maar mijn zoon… Ze laten me hier maar zitten…” Ik heb haar gezegd dat ik haar zoon en schoondochter ging bellen, om hen gerust te stellen. Dit heb ik ook gedaan. Ik zei tegen haar dat ik eigenlijk vond dat het misschien wel netjes was om hen nog even te bellen, omdat zij ook met een rotgevoel weg waren gegaan. Ze zei: “ik zal nog wel es zien of ik dat doe”. Toen ik haar om 23 uur naar bed bracht keek ze me aan en zei: “ik heb niet gebeld… “. Ik heb me wijselijk maar stil gehouden en er niets meer van gezegd.

Terug naar het overzicht