Sluiten Markenheem@home CliëntenPortaal

Anne’s Blog; Afstand en toch dichtbij

Je was niet de man van het aanraken, de afstand was heel erg voelbaar, vooral naar je kinderen. Naar ons als zorg ook, maar daarentegen was je soms erg joviaal. Dit kwam ook door een stukje ziekte naast je persoonlijkheid, waarbij wij soms een andere jij ervaarden, in positieve zin. Al waren er zeker momenten dat het erg lastig was, voor ons als zorg, maar vooral voor jezelf en je kinderen.

De avond waarop je overleed, raakte me enorm.
Het raakte me om te horen dat je dochter zei dat ze tijdens de laatste dagen en tijdens de laatste zorg zoveel nabijheid ervaarde. Iets dat lang niet altijd zo was toen je leefde.
Het raakte me dat je zoon aangaf dat wat je als kind krijgt, ( liefde, genegenheid, warmte ) je in een situatie als deze terug kunt geven.  Voor zijn gevoel was een vat met deze gevoelens maar voor een klein gedeelte gevuld, en hij zei hiermee dat hij het lastig vond niet meer terug te kunnen geven dan wat je hebt.  En toch waren ze er voor jou, je laatste levensdagen.
Het raakte me dat je jongste zoon vertelde dat hij moeite had met hoe het vroeger ging, maar daar doorheen kon kijken, omdat de muur die je om je heen had, wat stenen verloor.

Ik vroeg een paar dagen voor je overlijden in een gesprek hoe je kinderen aankeken tegen het helpen met de laatste zorg, wanneer het zover was.  Daar waar ze eerst zeiden dat ze niet wisten of ze dit wel wilden en konden, omdat het fysieke deel toch wel een “ding” was, hebben ze samen als team zo mooi en waardig afscheid van je genomen, door voor je te zorgen de laatste keer.

Ze stonden alle drie bij je, je jongste zoon wilde je graag scheren, heel voorzichtig. Je dochter voelde steeds met haar wijsvinger, heel teder over je wangen aaiend, of de haartjes wel genoeg weg waren, of je glad genoeg was. Je oudste zoon hielp mee door de andere wang te scheren. Ik deed een paar passen terug en liet jullie samen. Het was liefdevol,  aandoenlijk en tegelijkertijd emotioneel om het te zien.

Samen hebben we je aangekleed, je pak aangetrokken, dit ging ook niet vanzelf.  Je zoon noemde het later “met humor”. Hij vertelde dat hij geen idee had hoe het aankleden zou gaan,  ik heb hen stapje voor stapje uitgelegd wat we deden. Zo fijn om te horen dat hij het zo ervaren heeft.  Het maakte dat de situatie wat gewoner werd.
Op zulke intieme momenten is het bijzonder dat er verhalen naar boven komen, fotoalbums erbij worden gepakt,  verhalen van vroeger, mooie, maar ook lastige dingen worden verteld.
Afstand, omdat je voelt dat er een vader niet meer is, maar het samen zorgen voor,  de verhalen en foto’s die er zijn, maakt het voelbaar dichtbij. Ik ben Anne Slöetjes, ik werk ruim 23 jaar bij Markenheem. Markenheem heeft me de mogelijkheid geboden om mijzelf te blijven ontwikkelen en zo ook mee te groeien in de veranderingen.Ik ben ik aandachtsvelder Palliatieve zorg, de zorg die we verlenen aan mensen die ongeneeslijk ziek zijn. Deze zorg is niet gericht op genezen, maar op de kwaliteit van het leven. Ik vind het heel bijzonder om in dit stuk van het leven van onze bewoners mee te mogen lopen, dichtbij te komen, adviseren, samen zoeken naar de mogelijkheden, op elk gebied, passend in de situatie. Omdat ik soms heel dichtbij kom (zo voelt dat voor mij) maakt het soms ook wel eens lastig om het los te laten. Daarom ben ik begonnen om van me af te schrijven, en het helpt! Ik merk dat men het moeilijk en eng  vindt om over de laatste levensfase te praten. Verder beschrijf ik ook situaties over alledag, dingen die ik meemaak op de afdeling, hilariteit, gezelligheid, liefde voor mijn mensen en de naasten. Omdat ik het belangrijk vindt dat men weet en kan lezen dat er samen gelachen en gehuild wordt.

Terug naar het overzicht