Koffie en een praatje

Vanavond heb ik samen met een collega vrijwilligster koffie geschonken bij het woon/zorgcentrum. We
hebben hulp van een 93 jarige mevrouw die jarenlang in een plaatselijke horecagelegenheid heeft gewerkt. Ook zij woont daar samen met haar man. Ze vindt het leuk om te helpen en wij vinden het fijn dat ze ons helpt. Haar man kan haar niet altijd missen en er wordt druk overleg gepleegd of ze voor even gemist kan worden. Gelukkig, ze gaat mee. We duwen om de beurt de rolstoel en brengen de koffie, thee of warme melk en van haar krijgen ze een met zorg uitgezocht koekje. Ze maakt een praatje met de bewoners, spreekt ze moed in en zegt altijd: gewoon deurgoan. Vanavond stond haar man op wacht. Daar waar zij wonen, kan hij ons door de gangen zien lopen. Collega Riet kwam de hoek om en riep me. Rij even met haar de hoek om. Haar man is aan het wachten en zwaaien. Zo lief.... Ja, we hebben contact. Hij ziet ons, wij zien hem.Twee verdiepingen hoog met een buiten er tussen maar best dat ze elkaar vonden. Allebei in de rolstoel, maar zwaaien konden ze. Zo lief. Toen ik haar terugbracht naar
hun plekje was hij nog aan het wachten. Ze kreeg een aai over haar been. Ik zei, knuffeltijd.... Ze begonnen naar elkaar te lachen. Dat kump vanoavend en een brede lach kwam op zijn gezicht. Hoe mooi, hoe lief.

Gerda Bruggink-Tiemissen

Vanavond heb ik samen met een collega vrijwilligster koffie geschonken bij het woon/zorgcentrum. We
hebben hulp van een 93 jarige mevrouw die jarenlang in een plaatselijke horecagelegenheid heeft gewerkt. Ook zij woont daar samen met haar man. Ze vindt het leuk om te helpen en wij vinden het fijn dat ze ons helpt. Haar man kan haar niet altijd missen en er wordt druk overleg gepleegd of ze voor even gemist kan worden. Gelukkig, ze gaat mee. We duwen om de beurt de rolstoel en brengen de koffie, thee of warme melk en van haar krijgen ze een met zorg uitgezocht koekje. Ze maakt een praatje met de bewoners, spreekt ze moed in en zegt altijd: gewoon deurgoan. Vanavond stond haar man op wacht. Daar waar zij wonen, kan hij ons door de gangen zien lopen. Collega Riet kwam de hoek om en riep me. Rij even met haar de hoek om. Haar man is aan het wachten en zwaaien. Zo lief…. Ja, we hebben contact. Hij ziet ons, wij zien hem.Twee verdiepingen hoog met een buiten er tussen maar best dat ze elkaar vonden. Allebei in de rolstoel, maar zwaaien konden ze. Zo lief. Toen ik haar terugbracht naar
hun plekje was hij nog aan het wachten. Ze kreeg een aai over haar been. Ik zei, knuffeltijd…. Ze begonnen naar elkaar te lachen. Dat kump vanoavend en een brede lach kwam op zijn gezicht. Hoe mooi, hoe lief.

Gerda Bruggink-Tiemissen

Terug naar het overzicht